Vandaag is mijn laatste dag in Ahmedabad. Voorlopig dan... Deze week heb ik mijn laatste veldwerk gedaan, nog even snel een paar focus groepen bij elkaar gezet, een interview hier en eentje daar, en gauw alle data op mn usb. Pfft, eindelijk vakantie! Vanavond vertrekt mijn bus naar Mumbai, waar ik dinsdagochtend Anne kan ophalen van het vliegveld! Kan nu eigenlijk niet meer wachten... Maar als ik terugkijk, zijn de maanden ook supersnel gegaan. En de komende weken gaan natuurlijk nog veel sneller, als we lekker aan het strand liggen, rondtrekken, genieten van het Indische eten en de zon. Maargoed, ik heb zoals beloofd veel te weinig laten horen tijdens mijn veldwerk, dus eigenlijk moet ik daar eerst nog wat over vertellen.

De afgelopen vijf weken ging ik bijna iedere dag op stap met m'n vertaler, de wijk in. Daar zochten we dan families met kinderen waar we interviews deden, soms 4 of 5 op een dag, en soms maar 2. Maar ondanks dat ik natuurlijk wel een bepaalde target wilde halen, was toch ieder interview bijzonder en uniek. Het is best gek als je als vreemde zomaar binnenvalt en maar allemaal persoonlijke vragen kunt stellen aan mensen die zo'n ander leven leiden dan jij. Vaak zaten we op de grond in een lege woonkamer, of ze haalden één plastic stoel waar ik dan op mocht zitten. De gastvrijheid van de mensen was hartverwarmend, vooral in de islamitische wijk. Dat is best bijzonder, want Hindus hier in Ahmedabad hebben een heel negatief beeld van moslims. Mijn vertaler, zelf ook Hindu, bleef me maar vertellen dat als we naar een Islamitische wijk gingen, we echt heel voorzichtig moesten zijn. Soms vroeg ik me echt af of hij bang was dat iedere moslim een terrorist met bommen in zijn huis was. Toen hij zijn moeder vertelde dat hij met mij meeging naar deze wijk, zei ze dat ze liever wilde dat hij stopte met het vertaalwerk. Maar al na twee dagen zei Shivang verbaasd dat hij de mensen hier zelfs vriendelijker en gastvrijer vond dan in de andere wijk. Vertalers van andere studenten hadden dezelfde ervaring, dus ik hoop echt dat ze daardoor toch een wat beter beeld kunnen vormen van moslims in hun stad!

Verder maak je natuurlijk de gekste dingen mee als je veldwerk doet. Zo zaten we op gegeven moment te praten met een bewoner op de vierde verdieping, en ineens rent er een dolle kalkoen om ons heen. Kennelijk zijn huisdier of de maaltijd van die avond. Soms zaten er wel twintig buren om ons heen terwijl we wanhopig probeerden ze stil te krijgen en één persoon de vragen te laten beantwoorden. Ook was een keer de weg naar de wijk toe overstroomd door een lekkage, en moesten we door het water waden om bij de wijk te komen. Ik schaamde me een beetje voor m'n vieze voeten toen we bij het volgende interview onze schoenen uit moesten doen.

Ook waren er momenten waarop de ellende, waarop ik inmiddels goed was voorbereid en waar ik ook een beetje aan gewend geraakt was, toch plotseling een beetje veel voor me werd. In de tweede week van mijn onderzoek waren er veel kidnappings van kinderen geweest in mijn wijk en de onderzoekswijk van mijn huisgenootjes. Het was nieuws in de hele stad en bijna alle ouders waren bang en achterdochtig, iedereen hield z'n kinderen thuis. De verhalen gingen - hoewel ik niet weet of het waar is - dat ze de kinderen kidnapten voor organen. Uiteindelijk werd het al gauw rustiger en bleken de verhalen wat opgeblazen, maar de angst die ontstond heeft ervoor gezorgd dat veel mensen vals beschuldigd werden. Iedere dag stond er weer een verhaal in de krant van iemand die in elkaar geslagen was of huizen die in brand gestoken waren. Maar van deze dingen heb ik zelf gelukkig weinig meegemaakt. Verder waren er mensen die het echt heel moeilijk hadden, een vrouw die een derde meisje had gekregen en achtergelaten was in het ziekenhuis door haar schoonouders omdat ze geen jongetjes baarde. Daarna hebben ze haar herhaaldelijk bedreigd met de dood. Ze woont nu weer bij haar eigen moeder, maar haar tweede dochtertje van 3 jaar is nog steeds bij haar schoonouders. Ze willen haar niet teruggeven. Ze bleef me maar vragen of ik dit allemaal alsjeblieft op wilde schrijven en iets voor haar kon doen. Andere families moeten van 7,50 in de maand leven omdat één van de ouders ziek is en niet kan werken. En weer anderen sturen hun kinderen nog met moeite naar school, maar door de hogere transportkosten hebben ze thuis nog maar één maaltijd per dag.

Ik noem al deze dingen nu maar, omdat zulke persoonlijke verhalen straks zullen verdwijnen in nummertjes en samenvattingen. En ik kan zo wel eindeloos doorgaan met voorbeelden en ervaringen, maar ik zal wat bewaren voor als ik thuis ben

Liefs, Marianne