Voor iedereen die zich inmiddels ernstig afvraagt waar ik uithang, bij deze een teken van leven! De tijd gaat ongelofelijk snel en de afgelopen twee weken zijn dan ook omgevlogen. Inmiddels zijn alle andere meiden ook gearriveerd en gesetteld (nu met 6 studenten bij Saath, we hebben zelfs een eigen internoffice), heb ik vertalers kunnen regelen voor mijn onderzoek en zelfs mijn eerste data binnen, heb ik een zonnesteekje opgelopen tijdens een weekendje weg, hebben we een helse busrit meegemaakt en is de temperatuur weer een aantal graden gestegen. Zo, dat waren de highlights en lowlights van de afgelopen weken. En op dit moment zit ik weer veilig en gezond aan mn bureautje in Ahmedabad.

Ik zou gemakkelijk een paar pagina's kunnen wegschrijven over onze leuke uitstapjes, gekke cultuurverschillen en bijzondere belevenissen. Maar moeilijker is het om te beschrijven hoe het leven hier twee kanten heeft. Eigenlijk zou ik het woordje ‘hier' wel weg kunnen laten, maar laat ik mijn verhaal even beperken tot Ahmedabad en niet de hele wereld in een blog proberen te proppen.

Ik ben hier natuurlijk niet gekomen om alle restaurants uit te proberen, cultuur te snuiven of te genieten van een lekkere vakantie, dat zijn maar bijzaken. In de eerste week dat we hier waren werden we al geconfronteerd met de werkelijkheid. Nadat we hadden gegeten in een heerlijk lokaal restaurant, het was inmiddels donker, liepen we terug langs een grote weg. Terwijl we wachtten tot we konden oversteken, hoorden we wat gefluister. Ik draaide me om en daar, nog geen meter van een drukke 5-baansweg, kropen twee meisjes onder een deken op de stoep. De oudere trok het jongste meisje tegen zich aan en ze probeerden te slapen. Allebei waren ze nog geen 10 jaar oud. Toen ik met mijn buik vol in het hotel was en me op mijn bed liet vallen, liet het beeld van die twee meisjes me niet meer los. Hoe groot kunnen de verschillen zijn? Kan ik me voorstellen hoe het is om een nacht op de stoep te slapen, laat staan meer? Deze dingen komen we hier dagelijks tegen. In ons nieuwe appartement wonen we vlak boven een druk kruispunt. In het begin moesten we wennen aan al het getoeter, de roepende mensen en andere onbekende geluiden. Maar het is iets wat je voor lief neemt; een grote stad, drukke weg, altijd leven op straat. Maar dan nu letterlijk: altijd leven op straat. Toen we een keer vroeg weg moesten om de bus te halen en om half 6 al op waren, zag ik waar die geluiden eigenlijk vandaan kwamen. Allemaal kleine vuurtjes langs de weg, waar mensen hun afval verbranden en zich warmen tegen de koude nachten. Families die samen de kranten van de dag vouwen op straat, om zo de kost te verdienen. Eenmaal beneden zochten we een riksja om ons naar de bus te brengen en een man klom vanaf zijn achterbankje, waar hij had geslapen. Of we met hem mee wilden. We stapten in en legden de trui die hij als kussen had gebruikt zwijgend opzij.

Soms laat ik bewust tot me doordringen hoe deze mensen moeten leven, om te voorkomen dat ik eraan gewend raak en het niet meer zie. Want iedere dag lopen we talloze bedelende kinderen voorbij en zien mensen als honden leven aan de kant van de weg, wetend dat een centje geven slechts een druppel op een gloeiende plaat is. Het is zo eenvoudig om alleen het exotische en mooie van een land als India te zien (en die kanten heeft het ook zeker!) en je voor deze dingen af te sluiten. Te eenvoudig. Beter is het om te beseffen dat ieder van deze mensen een levend schepsel is als jij dat een betere toekomst verdient...

Daarom ben ik ook blij dat ik hier net iets meer kan doen dan slechts een voorbijganger zijn. Al is het maar om te zien wat Saath als organisatie bereikt en hen te ondersteunen in hun werk, of slechts te luisteren naar verhalen die te weinig gehoord worden. In mijn onderzoek hou ik me bezig met de duizenden families die langs de Sabarmati rivier woonden, een rivieroever die 10 km lang dwars door de stad kruist. De sloppenwijken langs de rivier breidden zich de afgelopen jaren steeds verder uit door de sterke migrantentoestroom en de rivier vervuilde snel. Mensen wasten zichzelf, hun vee, hun kleding, etc. allemaal in de rivier. De gemeente besloot de hele rivieroever te verfraaien en de sloppenwijken te verwijderen in een grootschalig project. Om al deze sloppenbewoners onderdak te bieden (slechts een kleine bijkomstigheid in het project), heeft de gemeente grote ongebruikte stukken land in de stad bebouwd met appartementsblokken met basisvoorzieningen. Maar zo'n project heeft veel haken en ogen. De meeste mensen beschikken niet over de juiste papieren en corruptie heeft ervoor gezorgd dat veel huizen in verkeerde handen zijn gevallen. Daarom leven nu zo'n 1500 families nog op een ‘tijdelijke locatie', een open zandvlakte naast een afvalverwerkingsfabriek, waar ze een stuk land van 10 bij 10 toegewezen hebben gekregen om een nieuw huis op te bouwen van wat ze hebben. Basisvoorzieningen zijn er nauwelijks. Saath probeert deze mensen te helpen bij het krijgen van de juiste papieren om alsnog een woning toegewezen te krijgen. Maar ook de verhuizing naar nieuwe appartementblokken (waar ik voornamelijk onderzoek zal doen) is niet eenvoudig. In de afgelopen tijd heb ik veel verschillende wijken bezocht om een idee te krijgen van de problemen die er spelen. De wijken zijn verspreid over de hele stad en soms erg ver van de rivier. Hoewel veel families blij zijn met de nieuwe woningen, verdienen ze vaak niet genoeg om hun electriciteitsrekeningen te betalen en voedsel te kopen. Veel mensen kunnen geen nieuw werk vinden omdat ze te ver van de stad zijn en voor sommige wijken zijn ook onderwijs en gezondheidzorg moeilijk te bereiken. In een wijk die ik bezocht heb vertelde een vader dat zijn zoon iedere dag 17 km reist om naar een school te gaan. Dit is een uitzondering. Veel kinderen hangen gewoon rond in de wijk en gaan niet eens naar school. Ik ga de komende weken in twee wijken families interviewen om een beter beeld te krijgen van hun levenssituatie en dan vooral de scholing van de kinderen. Hierbij spelen niet alleen geld en de aanwezigheid van scholen een rol, maar ook of ouders wel waarde hechten aan scholing. Ook zal ik samen met Panayiota, die onderzoek doet naar water en sanitatie in deze wijken, het proces van verplaatsing onderzoeken waarbij zoveel mensen nog uitgesloten worden. Een ingewikkeld verhaal dus, maar erg de moeite waard!

Komende week zal ik beginnen met de interviews en maandag ga ik de tijdelijke locatie bezoeken met de directeur van Saath. Tijd voor hardcore research! Ik hoop jullie via deze weg op de hoogte te houden van mijn onderzoek -komende weken zullen druk worden, dus een beperkt aantal uitstapjes J - , maar mocht ik even niks laten horen, dan weten jullie waar ik druk mee ben!

Liefs

ps. wil je meer lezen over wat saath doet? ga naar http://saath.wordpress.com/