Eindelijk vakantie!

Vandaag is mijn laatste dag in Ahmedabad. Voorlopig dan... Deze week heb ik mijn laatste veldwerk gedaan, nog even snel een paar focus groepen bij elkaar gezet, een interview hier en eentje daar, en gauw alle data op mn usb. Pfft, eindelijk vakantie! Vanavond vertrekt mijn bus naar Mumbai, waar ik dinsdagochtend Anne kan ophalen van het vliegveld! Kan nu eigenlijk niet meer wachten... Maar als ik terugkijk, zijn de maanden ook supersnel gegaan. En de komende weken gaan natuurlijk nog veel sneller, als we lekker aan het strand liggen, rondtrekken, genieten van het Indische eten en de zon. Maargoed, ik heb zoals beloofd veel te weinig laten horen tijdens mijn veldwerk, dus eigenlijk moet ik daar eerst nog wat over vertellen.

De afgelopen vijf weken ging ik bijna iedere dag op stap met m'n vertaler, de wijk in. Daar zochten we dan families met kinderen waar we interviews deden, soms 4 of 5 op een dag, en soms maar 2. Maar ondanks dat ik natuurlijk wel een bepaalde target wilde halen, was toch ieder interview bijzonder en uniek. Het is best gek als je als vreemde zomaar binnenvalt en maar allemaal persoonlijke vragen kunt stellen aan mensen die zo'n ander leven leiden dan jij. Vaak zaten we op de grond in een lege woonkamer, of ze haalden één plastic stoel waar ik dan op mocht zitten. De gastvrijheid van de mensen was hartverwarmend, vooral in de islamitische wijk. Dat is best bijzonder, want Hindus hier in Ahmedabad hebben een heel negatief beeld van moslims. Mijn vertaler, zelf ook Hindu, bleef me maar vertellen dat als we naar een Islamitische wijk gingen, we echt heel voorzichtig moesten zijn. Soms vroeg ik me echt af of hij bang was dat iedere moslim een terrorist met bommen in zijn huis was. Toen hij zijn moeder vertelde dat hij met mij meeging naar deze wijk, zei ze dat ze liever wilde dat hij stopte met het vertaalwerk. Maar al na twee dagen zei Shivang verbaasd dat hij de mensen hier zelfs vriendelijker en gastvrijer vond dan in de andere wijk. Vertalers van andere studenten hadden dezelfde ervaring, dus ik hoop echt dat ze daardoor toch een wat beter beeld kunnen vormen van moslims in hun stad!

Verder maak je natuurlijk de gekste dingen mee als je veldwerk doet. Zo zaten we op gegeven moment te praten met een bewoner op de vierde verdieping, en ineens rent er een dolle kalkoen om ons heen. Kennelijk zijn huisdier of de maaltijd van die avond. Soms zaten er wel twintig buren om ons heen terwijl we wanhopig probeerden ze stil te krijgen en één persoon de vragen te laten beantwoorden. Ook was een keer de weg naar de wijk toe overstroomd door een lekkage, en moesten we door het water waden om bij de wijk te komen. Ik schaamde me een beetje voor m'n vieze voeten toen we bij het volgende interview onze schoenen uit moesten doen.

Ook waren er momenten waarop de ellende, waarop ik inmiddels goed was voorbereid en waar ik ook een beetje aan gewend geraakt was, toch plotseling een beetje veel voor me werd. In de tweede week van mijn onderzoek waren er veel kidnappings van kinderen geweest in mijn wijk en de onderzoekswijk van mijn huisgenootjes. Het was nieuws in de hele stad en bijna alle ouders waren bang en achterdochtig, iedereen hield z'n kinderen thuis. De verhalen gingen - hoewel ik niet weet of het waar is - dat ze de kinderen kidnapten voor organen. Uiteindelijk werd het al gauw rustiger en bleken de verhalen wat opgeblazen, maar de angst die ontstond heeft ervoor gezorgd dat veel mensen vals beschuldigd werden. Iedere dag stond er weer een verhaal in de krant van iemand die in elkaar geslagen was of huizen die in brand gestoken waren. Maar van deze dingen heb ik zelf gelukkig weinig meegemaakt. Verder waren er mensen die het echt heel moeilijk hadden, een vrouw die een derde meisje had gekregen en achtergelaten was in het ziekenhuis door haar schoonouders omdat ze geen jongetjes baarde. Daarna hebben ze haar herhaaldelijk bedreigd met de dood. Ze woont nu weer bij haar eigen moeder, maar haar tweede dochtertje van 3 jaar is nog steeds bij haar schoonouders. Ze willen haar niet teruggeven. Ze bleef me maar vragen of ik dit allemaal alsjeblieft op wilde schrijven en iets voor haar kon doen. Andere families moeten van 7,50 in de maand leven omdat één van de ouders ziek is en niet kan werken. En weer anderen sturen hun kinderen nog met moeite naar school, maar door de hogere transportkosten hebben ze thuis nog maar één maaltijd per dag.

Ik noem al deze dingen nu maar, omdat zulke persoonlijke verhalen straks zullen verdwijnen in nummertjes en samenvattingen. En ik kan zo wel eindeloos doorgaan met voorbeelden en ervaringen, maar ik zal wat bewaren voor als ik thuis ben

Liefs, Marianne

Life on the other side

Voor iedereen die zich inmiddels ernstig afvraagt waar ik uithang, bij deze een teken van leven! De tijd gaat ongelofelijk snel en de afgelopen twee weken zijn dan ook omgevlogen. Inmiddels zijn alle andere meiden ook gearriveerd en gesetteld (nu met 6 studenten bij Saath, we hebben zelfs een eigen internoffice), heb ik vertalers kunnen regelen voor mijn onderzoek en zelfs mijn eerste data binnen, heb ik een zonnesteekje opgelopen tijdens een weekendje weg, hebben we een helse busrit meegemaakt en is de temperatuur weer een aantal graden gestegen. Zo, dat waren de highlights en lowlights van de afgelopen weken. En op dit moment zit ik weer veilig en gezond aan mn bureautje in Ahmedabad.

Ik zou gemakkelijk een paar pagina's kunnen wegschrijven over onze leuke uitstapjes, gekke cultuurverschillen en bijzondere belevenissen. Maar moeilijker is het om te beschrijven hoe het leven hier twee kanten heeft. Eigenlijk zou ik het woordje ‘hier' wel weg kunnen laten, maar laat ik mijn verhaal even beperken tot Ahmedabad en niet de hele wereld in een blog proberen te proppen.

Ik ben hier natuurlijk niet gekomen om alle restaurants uit te proberen, cultuur te snuiven of te genieten van een lekkere vakantie, dat zijn maar bijzaken. In de eerste week dat we hier waren werden we al geconfronteerd met de werkelijkheid. Nadat we hadden gegeten in een heerlijk lokaal restaurant, het was inmiddels donker, liepen we terug langs een grote weg. Terwijl we wachtten tot we konden oversteken, hoorden we wat gefluister. Ik draaide me om en daar, nog geen meter van een drukke 5-baansweg, kropen twee meisjes onder een deken op de stoep. De oudere trok het jongste meisje tegen zich aan en ze probeerden te slapen. Allebei waren ze nog geen 10 jaar oud. Toen ik met mijn buik vol in het hotel was en me op mijn bed liet vallen, liet het beeld van die twee meisjes me niet meer los. Hoe groot kunnen de verschillen zijn? Kan ik me voorstellen hoe het is om een nacht op de stoep te slapen, laat staan meer? Deze dingen komen we hier dagelijks tegen. In ons nieuwe appartement wonen we vlak boven een druk kruispunt. In het begin moesten we wennen aan al het getoeter, de roepende mensen en andere onbekende geluiden. Maar het is iets wat je voor lief neemt; een grote stad, drukke weg, altijd leven op straat. Maar dan nu letterlijk: altijd leven op straat. Toen we een keer vroeg weg moesten om de bus te halen en om half 6 al op waren, zag ik waar die geluiden eigenlijk vandaan kwamen. Allemaal kleine vuurtjes langs de weg, waar mensen hun afval verbranden en zich warmen tegen de koude nachten. Families die samen de kranten van de dag vouwen op straat, om zo de kost te verdienen. Eenmaal beneden zochten we een riksja om ons naar de bus te brengen en een man klom vanaf zijn achterbankje, waar hij had geslapen. Of we met hem mee wilden. We stapten in en legden de trui die hij als kussen had gebruikt zwijgend opzij.

Soms laat ik bewust tot me doordringen hoe deze mensen moeten leven, om te voorkomen dat ik eraan gewend raak en het niet meer zie. Want iedere dag lopen we talloze bedelende kinderen voorbij en zien mensen als honden leven aan de kant van de weg, wetend dat een centje geven slechts een druppel op een gloeiende plaat is. Het is zo eenvoudig om alleen het exotische en mooie van een land als India te zien (en die kanten heeft het ook zeker!) en je voor deze dingen af te sluiten. Te eenvoudig. Beter is het om te beseffen dat ieder van deze mensen een levend schepsel is als jij dat een betere toekomst verdient...

Daarom ben ik ook blij dat ik hier net iets meer kan doen dan slechts een voorbijganger zijn. Al is het maar om te zien wat Saath als organisatie bereikt en hen te ondersteunen in hun werk, of slechts te luisteren naar verhalen die te weinig gehoord worden. In mijn onderzoek hou ik me bezig met de duizenden families die langs de Sabarmati rivier woonden, een rivieroever die 10 km lang dwars door de stad kruist. De sloppenwijken langs de rivier breidden zich de afgelopen jaren steeds verder uit door de sterke migrantentoestroom en de rivier vervuilde snel. Mensen wasten zichzelf, hun vee, hun kleding, etc. allemaal in de rivier. De gemeente besloot de hele rivieroever te verfraaien en de sloppenwijken te verwijderen in een grootschalig project. Om al deze sloppenbewoners onderdak te bieden (slechts een kleine bijkomstigheid in het project), heeft de gemeente grote ongebruikte stukken land in de stad bebouwd met appartementsblokken met basisvoorzieningen. Maar zo'n project heeft veel haken en ogen. De meeste mensen beschikken niet over de juiste papieren en corruptie heeft ervoor gezorgd dat veel huizen in verkeerde handen zijn gevallen. Daarom leven nu zo'n 1500 families nog op een ‘tijdelijke locatie', een open zandvlakte naast een afvalverwerkingsfabriek, waar ze een stuk land van 10 bij 10 toegewezen hebben gekregen om een nieuw huis op te bouwen van wat ze hebben. Basisvoorzieningen zijn er nauwelijks. Saath probeert deze mensen te helpen bij het krijgen van de juiste papieren om alsnog een woning toegewezen te krijgen. Maar ook de verhuizing naar nieuwe appartementblokken (waar ik voornamelijk onderzoek zal doen) is niet eenvoudig. In de afgelopen tijd heb ik veel verschillende wijken bezocht om een idee te krijgen van de problemen die er spelen. De wijken zijn verspreid over de hele stad en soms erg ver van de rivier. Hoewel veel families blij zijn met de nieuwe woningen, verdienen ze vaak niet genoeg om hun electriciteitsrekeningen te betalen en voedsel te kopen. Veel mensen kunnen geen nieuw werk vinden omdat ze te ver van de stad zijn en voor sommige wijken zijn ook onderwijs en gezondheidzorg moeilijk te bereiken. In een wijk die ik bezocht heb vertelde een vader dat zijn zoon iedere dag 17 km reist om naar een school te gaan. Dit is een uitzondering. Veel kinderen hangen gewoon rond in de wijk en gaan niet eens naar school. Ik ga de komende weken in twee wijken families interviewen om een beter beeld te krijgen van hun levenssituatie en dan vooral de scholing van de kinderen. Hierbij spelen niet alleen geld en de aanwezigheid van scholen een rol, maar ook of ouders wel waarde hechten aan scholing. Ook zal ik samen met Panayiota, die onderzoek doet naar water en sanitatie in deze wijken, het proces van verplaatsing onderzoeken waarbij zoveel mensen nog uitgesloten worden. Een ingewikkeld verhaal dus, maar erg de moeite waard!

Komende week zal ik beginnen met de interviews en maandag ga ik de tijdelijke locatie bezoeken met de directeur van Saath. Tijd voor hardcore research! Ik hoop jullie via deze weg op de hoogte te houden van mijn onderzoek -komende weken zullen druk worden, dus een beperkt aantal uitstapjes J - , maar mocht ik even niks laten horen, dan weten jullie waar ik druk mee ben!

Liefs

ps. wil je meer lezen over wat saath doet? ga naar http://saath.wordpress.com/

Palitana

Afgelopen weekend zijn we lekker even weg geweest. We wilden graag de smog ontvluchten en wat meer zien van de cultuur van India, dus zijn we naar een Jain (religie die afstamt van Hindoeisme) tempelcomplex geweest, de oudste en grootste die er bestaat. Het is een bedevaartsoord boven op een berg, en vanaf het dorpje Palitana begint de pelgrimstocht van 3200 treden naar de tempels. Op de berg zijn meer dan 900 tempels gebouwd en heb je enorm mooi uitzicht over de omgeving. De foto's spreken verder voor zich als ik zeg dat de tocht en al die tempels echt schitterend waren!

Wel was het een hele belevenis. We zijn gisteren aangekomen in Palitana na een stoffige busrit van 5,5 uur met non-stop luidruchtige bollywoodfilms, en hebben toen het stadje verkend. Maar, ook al vonden we dit uitje in de lonely planet, het was verre van toeristisch. Dus we werden om de haverklap aangestaard, en aangesproken met 'Hello' 'How are you?' 'Your country name?' en andere basiszinnen die ze daar in het engels leren. Toen we een poosje op een muurtje in de schaduw uit zaten te rusten was er zelfs een familie die hun kinderen op onze schoot zetten en foto's gingen maken. Soms een beetje too much, we wisten ons echt geen houding te geven. Mensen hebben ook echt totaal geen moeite met je aanstaren, ze gaan gewoon een meter verderop staan en je bestuderen. Ook als je kijkt en iets tegen ze zegt kijken ze niet eens een andere kant op. Op gegeven moment werden we er zo gek van dat we onze sjaals demonstratief over onze hoofden gooiden: zo, nu kun je ons niet meer zien! Daar moest iedereen natuurlijk heel hard om lachen, maar het hielp wel, ze verloren toen gauw hun interesse! Verder hebben we in één van de 2 hotels in het dorpje geslapen; back to basics zullen we maar zeggen.. als je de ventilators aan wilde zetten vielen ze zowat van het plafond en de vonken vlogen eraf. De kraan in de badkamer lekte en de bedden waren niet bepaald schoon. Gelukkig moesten we de volgende ochtend al om 5.30 op, zodat we voor zonsopgang aan de klim van 3200 treden konden beginnen! In het donker opgestaan, naar beneden met onze tassen, want we wilden uitchecken en onze bagage daar nog wel even laten staan. Maar er was niemand, en toen er wel iemand kwam zei die doodleuk: sorry, check out is 10 AM. huh? is dat niet altijd een uiterlijke tijd? Maargoed, we hadden geen tijd voor discussies dus we hebben besloten nog een nacht voor de kamer te betalen (3euro pp) en onze bagage daar veilig op te slaan :)

Verder dus genoten van de tocht en alle mooie gebouwen en het uitzicht op de berg! Heel bijzonder en eindelijk een beetje schone lucht in onze longen, wat ook meer dan welkom was!

Nu ben ik inmiddels weer lekker in mn eigen kamertje (ben er weer extra blij mee na afgelopen nacht, al heb ik nog steeds alleen een bed en zijn de rest van de meubels spoorloos) en doodmoe van de lange reis terug. Morgen weer aan het werk, helaas! Scheelt dat ik supertof werk doe nu, dus heb wel weer zin in een nieuwe week!! Maar ik moet nu wel echt slapen, anders wordt het niks natuurlijk...

Trouwens, nog bedankt voor alle leuke reacties, erg leuk om te merken dat jullie meelezen en een beetje meereizen! Mis jullie en Nederland soms stiekem ook wel een beetje!

Liefs, Mar

Culture Shock...

Daar ga ik al... zo weet ik niet waar ik moet beginnen, en het volgende moment moet ik mn tekst verdelen over twee blogs! Geeft niet als je er maar één leest hoor :P

Privacy is iets wat de mensen hier absoluut niet kennen. Ga je pinnen in een hokje met een ATM (waar buiten duidelijk op staat ‘one person at a time please'), dan staat er binnen de kortste keren iemand tegen je aan - en dan ook echt TEGEN je aan - en commentaar te leveren op op welk knopje je moet drukken. Maakt niet uit of je er net 20.000 Roepies uit haalt. Aan de andere kant is het ook weer positief, want iedereen is heel behulpzaam. Weet je de weg niet en haal je een briefje uit je zak, dan staan er gelijk 10 mensen om je heen met elkaar te bespreken waar je heen moet. Weten ze het zelf ook niet? Dan bellen ze hun moeder even. Heb jij net iemand aan de telefoon die het kan uitleggen? Dan gaat de telefoon van hand tot hand tot je zelf niet meer weet waar die is, maar hij komt altijd terug en je komt altijd uiteindelijk op de plek waar je zijn moet.

Alcohol drinken is verboden in deze staat, maar toeristen kunnen een ‘permit' halen. Dan moet je met kopieën van je paspoort en visum, een verklaring van je hotel dat je daar verblijft en eventueel wat smeergeld naar een klein achteraf hokje bij een hotel, waar ze na een hoop getreuzel een stempel in je paspoort zetten en een briefje meegeven. Dan mag je eens in de 10 dagen, en als je op de 11^e dag komt krijg je het niet meer, 2 units drank halen. Dat is 23 biertjes of 6 wijnflessen. En die mag je dan alleen in huis opdrinken, dus je voelt je hoe dan ook een alcoholist. En het stomme is ook nog, ik dacht, laat dat maar, ik drink wel even 3 maanden geen alcohol. Maar de eigenaar van het huis wil dat we die permit inleveren als een bewijs voordat we het contract inleveren. Vreemd... Dus nu heb ik een alcoholstempel in m'n paspoort!

Deze maand is de eerste KFC in de hele staat geopend, en er zijn allemaal protesten in de wijk omdat bijna iedereen hier vanuit religieuze overtuiging vegetarisch is (teken van reinheid). De enige plek waar je hier vlees om zelf te bereidenkunt kopen is IcyPick, een winkeltje met bevroren vlees. McDonalds heeft uiteraard geen hamburgers, want dat is koeienvlees :)

Nog een leuke: Wordt er gewaarschuwd voor bouwverkeer op de weg, dan kun je beter omrijden. Want bouwverkeer hier is een kameel met een megakar erachter, en die gaan in een slakkengangetje!

De eerste week - Waar moeten we beginnen?!

Zo, tijd voor een nieuw berichtje over mijn belevenissen in India. Eerlijk gezegd zag ik er een beetje tegenop om te gaan schrijven, want ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Zal ik vertellen van alle gekke cultuurverschillen waar we vaak om in een deuk liggen, maar ons soms dood aan ergeren? Of zal ik vertellen van alle toffe mensen die we al ontmoet hebben en de dingen die ik bij Saath heb gedaan tot nu toe? Of van ons dakloze bestaan hier? Goed, ik zal maar ns mn eerste week kort beschrijven...

Wat een feit is, is dat ik nooit weet hoe een dag zal gaan verlopen als ik 's morgens opsta. Dan bereid ik me voor op een gesprek op een kantoor, en cross ik uiteindelijk bij iemand achterop de scooter de hele stad door om een wijk te bezoeken. Of ik sta op met de gedachte dat ik vandaag écht m'n onderzoeksvoorstel ga aanpassen op kantoor en uiteindelijk heeft een IT-mannetje m'n computer 3 uur nodig om internet te installeren en sta ik continu bij het kopieerapparaat om alles in viervoud te printen zodat het papierwerk er maar zo officieel mogelijk uitziet. Goed, enigszins sarcastisch misschien, maar het heeft dus leuke en minder leuke kanten. Deze week was best druk en chaotisch, waarin we tegelijk een start moeten maken met onze onderzoeken en ook allerlei praktische dingen moeten regelen (en die dingen worden heul ingewikkeld gemaakt!). Dinsdag en woensdag gingen we 10 uur van huis (oké, dat kantoor pas om 10.30 begint is dan wel relaxed) en kwamen we pas om half 10 weer terug. Maar de mensen bij Saath zijn super behulpzaam en helpen ons met alles..! Op dit moment slapen we zelfs bij iemand in huis omdat we maar geen appartement konden krijgen, maar als het goed is krijgen we nu zaterdag de sleutel van ons nieuwe stekkie! Zin om alles in te richten, op de hoek van de straat hebben we al een matrassenzaak gevonden waar we matrassen kunnen kopen voor 1,50. Verder ben ik al naar twee rehabilitatiewijken geweest voor mn onderzoeken heb ik een interview gehad met het hoofd van een school (volkomen onverwacht en dus helemaal onvoorbereid, maar goed, dit is India!)

De cultuurverschillen zijn ook best groot, omdat Ahmedabad totaal niet toeristisch is zijn we een attractie op zich en zijn er ook weinig echt'westerse' dingen te vinden, best conservatief voor een stad van 6 miljoen, maar daardoor wel een mooie ervaring! Zie mn andere blog voor wat leuke voorbeelden!

Verder gaat het prima met me, heb het gezellig met mn studiegenootjes en geniet van alle nieuwe dingen! Maar ik vind het stiekem ook heel leuk om even op nu.nl of facebook te checken of lekker lang te skypen met familie en vrienden :)

Liefs!

Incredible India

Zo, nu zijn we echt begonnen. Ik zit aan een klein bureautje in ons hotel, met op de achtergrond het continue getoeter en geraas van auto's, riksja's en andere voertuigen. Nog een beetje moeilijk te beseffen, maar we zijn aangekomen in India! De reis viel reuze mee, en we hebben vanmorgen in alle vroegte (half 7 lokale tijd) de eerste verkeerservaring in Ahmedabad gehad. Dat het zo vroeg was scheelde wel volgens mij, want het was nog niet zo warm (10 graden, volgens The Indian Times hebben ze hier ook last van het Europese koudefront, maar nu schijnt de zon volop..) en het was nog redelijk rustig op de weg. Wel hebben we kennis gemaakt met de beruchte rijstijl hier, en alvast wat flora en fauna van India, na drie minuten op de weg waren we al honden, koeien, geiten, apen en zelfs kamelen - wow die zijn groot - op de weg gespot!

Wat ons verder te wachten staat deze tijd weet ik niet, eerlijk gezegd zijn we op ons bed geploft en hebben we besloten eerst maar wat bij te slapen voor we de stad gaan verkennen. Maar ik laat het allemaal maar op me af komen en laat me verrassen door deze nieuwe omgeving!

Eigenlijk wilde ik gewoon even kort melden dat ik veilig aangekomen ben

Liefs! Mar

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

marianne